8334f50b

Sinterstress

Wed, 08 Nov 2023 09:23:00 GMT

Sinterstress

Sinterstress?

Zodra de dagen korter worden en de tempratuur daalt, starten de donkere dagen vol Sinterstress bij veel ouders en kinderen.

De tijd die bol staat van allerlei verwachtingen bij groot en klein.

De spanning neemt toe, en de Sinterstress is een feit!

Wat doen we onszelf toch allemaal aan?

Sinterklaas komt 1 dag per jaar, op 5 december, een feestje vieren in Nederland en we gaan vanaf oktober al starten met het opbouwen van spanning.

Dan liggen alle artikelen, passend bij dit feest, al in de winkels te lonken.

In november zet de goed heilig man voet aan Nederlandse bodem en gaan we allemaal helemaal los; schoenen zetten, maar alleen als je lief bent geweest want….opgepast Sinterklaas en zijn hulptroepen zien en horen alles wat je doet, daar gaat je privacy!

Het hele huis versieren, school versieren, alles knutselen, kleuren, knippen en plakken voor die goede man en weer moet je hierbij goed je best doen hoor, want het is wel allemaal voor Sinterklaas!

Dan nog het maken van de welbekende verlanglijstjes en nog leuker; surprises!

Terwijl de jongste kinderen, het allerliefst, het complete speelgoedboek aan gort knippen om alles op hun lijstjes te plakken, zijn de wat grotere kinderen volop aan de knutsel voor de surprises die gemaakt moeten worden en het maken van een passend gedicht.

Ouders in de stress om aan alle verwachtingen van hun kroost te kunnen voldoen, alles met dank aan de goed heilig man die hier en daar wat beloftes in het rond strooit.

Naast alle ongemak is het ook nog steeds een leuke tijd.

Het is en blijft prachtig om de snoetjes te zien van de kinderen die heilig overtuigd zijn van het bestaan van deze man.

De verwondering als hij weer in het land komt, het toch weer allemaal goed is gekomen.

De spanning op de snoetjes als ze hem en zijn gevolg in levende lijven ontmoeten en niet te vergeten:

Pakjes avond, met gebonk op ramen en deuren waarna de zak met cadeautjes dan eindelijk daar is.

Stralende snoeten bij het uitpakken van de cadeautjes, gekregen van de gulle gever! Genieten!

Maar wat als het grote moment daar is…

Wat als je de jaren lange leugens die je hebt verteld moet opbiechten aan je kroost.

Wij zaten dit jaar met dat dilemma te kijken.

Buikpijn hebben we ervan gehad, hoe gaan we dit doen?

Hoe moeten we het grote geheim kenbaar maken?

We vonden dat de tijd daar was, al hadden we het liever nog even uitgesteld.

Super egoïstisch hoor, want wij vinden het ontzettend jammer dat er eind komt aan een bijzonder tijdperk!

Maar goed, het moest want onze zoon is bijna 8, zit in groep 5 waar ze aan de slag gaan met surprises en enkele van zijn vriendjes zijn van hun geloof gevallen.

Dan is het wachten op het moment dat hij het ook hoort.

Op een of andere manier hadden wij, als ouders bedacht, dat het beter is om het hem zelf te vertellen, voordat een ander zijn Sint- beleving om zeep zou helpen.

Daar zaten we dan, aan de keukentafel, kopje troost- thee bij de hand, klaar om ons zoontje de harde waarheid te vertellen….

Gespannen voor zijn reactie, namen we de tijd om hem te vertellen hoe het allemaal echt zat met die goede man uit Spanje.

Het hoge woord was eruit en wij keken, vol verwachting naar zijn reactie:

“Hebben jullie ooit een oude man met een paard over een dak zien lopen, dat geloof je toch zeker zelf niet”, was niet wat wij verwacht hadden.

Wij hadden teleurstelling, verdriet en boosheid verwacht maar dat bleef allemaal uit.

Nadat hij zijn cadeautje voor 5 december had veilig gesteld en nog even had gecheckt wie er dan op de ramen en deuren had geklopt, ging hij verder met zijn dag!

Wij gaan nu stress vrij deze feestelijke dag tegemoet.

Wel met heimwee naar de afgelopen jaren, die zo bijzonder zijn geweest.

Op naar een nieuw tijdperk met surprisestress en gedichten die waarschijnlijk echt niet kunnen maar wij zijn er klaar voor!

Genieten jullie kinderen van deze periode in het jaar of zorgt het voor te veel opgebouwde spanning?

Je hoeft niet overal aan mee te doen, overal bij te zijn, alles te bekijken op t.v.

Maak daarin bewuste keuzes zodat je kind zichzelf goed voelt in deze periode!

Een beetje spanning mag maar blijf kijken naar je kind, wat past en wat niet en laat je niet leiden door de meute!

Ik wens jullie allemaal alvast een hele fijne Sinttijd toe, geniet ervan want voordat je het weet, zit je aan je keukentafel het geheim op te biechten en komt er een eind aan het Sint- tijdperk!

Groetjes,

Femke

Schoolreis

Wed, 17 May 2023 08:28:10 GMT

Schoolreis

Schoolreisjes tijdperk.

Het zweet breekt me spontaan uit wanneer ik, via het ouderportaal, het bericht ontvang dat de school van mijn kind zich opmaakt voor het jaarlijks schoolreisje.

Ik ben meteen terug in de tijd.

De tijd waarin ik werkzaam was binnen het Speciaal Basisonderwijs en ook daar, het schoolreisje, vaste prik op de agenda was.

Voor de meeste kinderen vaak een leuke dag, voor een aantal kinderen een hele moeilijke dag en voor mij…..

De verschrikkelijkste dag van het jaar.

Natuurlijk geniet je van alle vrolijke gezichtjes die je die dag ziet.

Maar…

Het tellen van de kinderen; Hebben we ze nog allemaal?

Het voorkomen van kleine en grotere ongelukken en dan heb ik het niet alleen over “ongelukjes” door een verlaat toiletbezoek.

Het letten op medicatiemomenten oftewel het zetten van verschillende wekkers op je mobieltje.

Het bekijken en bedenken van de plekjes in de bus in verband met misselijkheid en ook de plekjes in de bus in verband met de verhoudingen van kinderen onderling.

Het kijken naar een geschikte locatie om even te “ont- prikkelen”.

Liefst een overzichtelijke plek waar even “vrij” gespeeld kan worden zodat mijn armen, die gemiddeld zo’n 10 cm langer werden op zo’n dag ook even konden rusten.

Het is echt heel leuk hoor, een dagje anders, de kinderen op een andere manier bezig zien, kinderen zien genieten van een plek waar ze niet iedere dag komen en waar ze nieuwe ervaringen op kunnen doen.

Ik ben zelf ook ooit kind geweest en vond het schoolreisje ontzettend spannend maar ook erg leuk. Ik genoot ervan om samen met vriendjes en vriendinnetjes op avontuur te gaan.

Rond banjeren in een speeltuin, onbezorgd spelen!

Nu is mijn zoon aan de beurt, hij mag ook op ontdekking, samen met zijn vriendjes.

Ook hij krijgt een tas mee gevuld met lekkers, waarvan ik weet dat het niet op gaat.

Vanmiddag eet hij een, inmiddels kleffe boterham, maar die smaakt o zo lekker!

Ik ben benieuwd naar de verhalen, zijn snoetje als hij weer thuis komt, moe en voldaan!

Ik denk ook aan zijn meester, succes vandaag, tel ze en GENIET.

Femke van de Kerkhof

Knuffeldag

Sun, 22 Jan 2023 12:57:32 GMT

Knuffeldag

Schenk vandaag eens even extra aandacht aan knuffelen!

Ik hoor jullie al denke; “Ja Fem, ho eens even, ik ga niet knuffelen op commando”.

Dat hoeft ook zeer zeker niet, als je je er maar van bewust bent dat het knuffelen van iemand die je dierbaar is een teken van liefde is.

Knuffelen doe je niet zomaar even met iedereen, daarvoor is een vertrouwensrelatie erg belangrijk!

Aangezien veel mensen wel een extra knuffel kunnen gebruiken, zeker na alle Corona perikelen waardoor veel mensen vereenzaamd zijn, is knuffelen en je goede intentie tonen naar een ander, geliefd en zal het ook zeer zeker gewaardeerd worden.

Om hier helemaal zeker van te zijn, kun je altijd eerst even checken of je de ander een knuffel mag geven.

We knuffelen als ouders vaak automatisch met onze kinderen en dat gaat heel natuurlijk.

Als ouder draag je op die manier de liefde die je voor je kind voelt over maar je doet nog veel meer, zonder dat jij je daarvan bewust bent.

Knuffelen is eigenlijk bittere noodzaak, want uit onderzoek is gebleken dat baby’s die veel geknuffeld worden, zich sneller ontwikkelen dan baby’s die minder geknuffeld worden.

Baby’s leren sneller door lekker geknuffeld te worden en dat komt omdat de Hippocampus in het brein groeit door knuffels!

Het zorgt ervoor dat kinderen makkelijker leren, makkelijker onthouden en bovendien verlaagt het stress!

Het effect van knuffelen is dus groot en niet alleen bij baby’s, dit blijft je hele leven zo!

Als je een knuffel geeft en/of krijgt heeft dit een binnen enkele seconden een positief effect .

De wetenschap heeft al aangetoond dat door knuffelen twee “geluks-hormonen” vrij komen namelijk Dopamine en Oxytocine.

Deze hormonen geven je een geluksgevoel en bovendien werkt het als een soort natuurlijke anti- depressiva.

Knuffelen versterkt relaties en daarbij speelt het hormoon Oxytocine ook een belangrijke rol.

Het is een neuro- peptide en dat veroorzaakt een gevoel van toewijding, binding en vertrouwen.

Ook wetenschappelijk bewezen is het effect van knuffelen op de bloeddruk het hartritme en het cortisol niveau.

Het is bewezen dat knuffelen stress vermindert en daarmee de bloeddruk en hartritme kan verlagen en ook het cortisol niveau daalt dankzij knuffels!

Heb je last van angsten of ken je iemand die last heeft van existentiële angsten?

Knuffelen helpt deze mensen simpel weg omdat ze door een knuffel het gevoel krijgen ertoe te doen.

Mensen met existentiële angsten piekeren over allerlei zaken, hebben het gevoel geen grip meer te hebben op het leven en ervaren het leven vaak als zinloos. Ze voelen zich vaak ook niet verbonden met anderen.

Hoe simpel is het om iemand met angsten een knuffel te geven en daardoor te zorgen dat iemand zich gezien, gehoord en begrepen voelt.

Bovendien heeft een studie uitgewezen dat knuffel in deze gevallen zorgt voor een lichte de- activatie van het angst- centrum in je brein!

Aangezien aanrakingen vaak zorgen voor het onthullen van emoties, zorgen knuffels er ook voor dat je een ander beter aan kan voelen, hoe letterlijk wil je het hebben!

Al met al, knuffelen is fijn wanneer het op de juiste manier gebeurt, met toestemming van de ander en wanneer er sprake is van een vertrouwensrelatie.

Knuffelen loont, je voelt je er beter door en kan er met 20 seconden van je tijd voor zorgen dat een ander zich ook beter gaat voelen, doen dus!

Stotterdag

Sat, 22 Oct 2022 13:59:48 GMT

Stotterdag

Vandaag is Wereld Stotterdag, een dag om stil te staan bij mensen niet vloeiende kunnen spreken.

Ik liep met het idee rond om hier bij stil te staan omdat ik meteen zo’n slordige 30 jaar terug ging in de tijd, bij het woord stotteren.

Tijdens mijn basisschooltijd zat er namelijk een jongen in mijn klas die stotterde.

Hij heeft enorm veel indruk op mij gemaakt als kind.

Richard zat voor me in de klas en wanneer hij stotterde bewoog hij zijn hoofd naar achteren.

Voor mij zag het eruit alsof hij, wanneer hij moest spreken, alles op alles moest zetten om de woorden uit zijn mond te kunnen laten komen.

Als kind was ik ervan overtuigd dat Richard pijn had wanneer hij moest spreken. Ik vond het naar om te zien en ontzettend zielig voor hem.

Ik begreep ook echt niet waarom de leerkrachten hem niet met rust lieten en hem vroegen te antwoorden of vroegen hem iets te vertellen in de klas. Ik had geen benul van stotteren, wat dat betekent, wat het met je doet en hoe je ermee om moest gaan.

Dat werd ook niet uitgelegd, werd ook niet verteld in de klas.

Bij het woord stotteren denk ik automatisch aan Richard, de vriendelijke, rustige, stotterende jongen die voor me zat in de klas.

Inmiddels wetend dat het stotteren een invloed op zijn leven moet hebben gehad en met een schuldgevoel omdat ik er destijds, niet met hem over gesproken heb en hem ook niet heb geholpen tijdens de basisschoolperiode.

Ik heb Richard dan ook benaderd via Facebook en hem gevraagd of hij mij zou willen helpen bij het schrijven van een stuk voor deze speciale dag.

En gelukkig heeft hij “ja” gezegd.

Jullie kunnen hier het verhaal van Richard lezen, op die manier hoop ik en hoopt Richard op meer begrip voor mensen die stotteren.

Bovendien hoopt Richard dat het delen van zijn verhaal andere mensen kan helpen en ondersteunen.

Alvast bedankt voor de tijd die je neemt om zijn verhaal te lezen.

Richard hoe vond je het om te horen dat ik een schuldgevoel heb richting jou omdat ik je vroeger nooit heb geholpen of met je gesproken heb over je stotteren?

De tijd dat wij samen op school zaten (als klas, vriendjes en vriendinnetjes) heb ik nooit als vervelend ervaren.

Iedereen accepteerde mij en wist dat ik dit had.

Niemand vond me er ‘raar’ onder.

Ik ben er ook nooit veel mee gepest.

Naar mijn mening was er destijds onvoldoende en/of geen informatie wat stotteren precies in hield.

Gelukkig dat ik daar als kind ook helemaal niet mee bezig was. Ik had last dat ik niet vloeiend kon praten, het liefst stond ik niet op de voorgrond, ik zag het niet zitten om voor een klas of groep te praten maar ik zat er verder niet mee.

Bovendien willen de meeste jonge kinderen er zelf ook niet open over praten.

Het geeft vaak een gevoel van schaamte, een zwakte.

Daar praat je als kind niet graag over.

Mensen vinden het een moeilijk onderwerp.

De periode als kind op de basisschool heb ik ook nooit als vervelend ervaren.

Achteraf gezien begrijp ik de situatie ook dat leerkrachten me juist wel wilde laten praten!

Op deze manier overwon ik toch een stukje op mezelf.

Destijds dacht ik daar toch anders over J

Er is wel een verschil tussen de tijd op de basisschool en de middelbare school.

Op de middelbare school, toen ik eenmaal in de puberteit kwam ervaarde ik het stotteren wel anders.

Juist op deze leeftijd ga je aan jezelf twijfelen en komen je zwakheden bij je naar boven.

Ondertussen ben ik vele jaren verder en heb ik veel ‘ervaring’ betreft stotteren opgedaan.

Ook weet ik ondertussen dat het grootste gedeelte van de mensen niet weet hoe hier mee om te gaan.

Wanneer iemand een stotteraar ontmoet is er aan de buitenkant niets aan hem te zien.

Tot het moment dat hij niet uit zijn woorden komt…

Ik ben in mijn leven nog maar weinig mensen tegen gekomen die er open over willen/durven/kunnen praten .

Stotter jij je hele leven al of is het stotteren als gevolg van een bepaalde gebeurtenis in je leven ontstaan?

Vanaf het moment dat ik als kind begon te praten stotterde ik al.

Vooral bij nieuwe/onzekere situaties had ik last.

Ik kan me herinneren dat er ook periodes waren dat ik nooit last had.

Het ging op en af, gelukkig!

Stotteren kan erfelijk zijn, mijn moeder heeft het ook gehad. Eenmaal op volwassen leeftijd is ze er volledig vanaf gekomen.

Ook kan het aangeleerd gedrag zijn, wanneer je iets maar vaak genoeg hoort of ervaart neem je het over.

Daarbij komt een psychologisch stuk.

Je weet wat er komen gaat bij bepaalde situaties.

Dit stuk is het moeilijkst om overheen te komen!

Stotteren is in basis niets meer dan het ongecontroleerd bewegen van je middenrif tijdens het praten.

Een ieder die vloeiend praat, ademt in en begint tijdens het uitademen met zijn zin.

Bij een stotteraar gaat dit dus volledig mis.

Hij begint te praten op een moment dat er geen lucht in zijn longen is en het middenrif op spanning staat.

Vaak wordt er getwijfeld aan welke woorden er gebruikt moeten worden.

Vanaf dit moment begint dus het stotteren.

Kun je voor mij en voor andere uitleggen of stotteren lichamelijk pijn doet, aangezien dit mijn gedachte was vroeger?

Stotteren doet niet pijn, gelukkig.

Het maakt wel moe.

Stotteren is topsport!

Probeer maar eens te praten wanneer je geen lucht in je longen hebt. Dit brengt veel spierspanning met zich mee.

Dit merk je in je hele lichaam.

Vroeger maakte praten me dus ook erg moe!

Kun je iets vertellen over de invloed die het stotteren heeft gehad tijdens je basisschoolperiode en in je latere leven?

In mijn jonge leven als kind heb ik hier weinig last van gehad. Op latere leeftijd heeft stotteren mijn leven wel lange tijd beïnvloed.

Toen ik jong was heb ik veel gebruik gemaakt van logopedie lessen. Helaas niet met het gewenste resultaat.

Is er een oplossing voor stotteren, kun je ervan af komen en hoe doe je dat dan?

Op 28 jarige leeftijd was ik dit alles beu.

Ik had al vaker gehoord van een therapie die gegeven werd in Amsterdam.

Dit zou één van de methodes zijn om stotteren te overwinnen. Hier ben ik naar een informatie dag geweest.

Daarna was ik overtuigd. Dit wilde ik gaan doen!

Eerst ben ik begonnen met een wekelijkse sessie.

Een keer per week op maandagavond naar Amsterdam.

Samen met een groep van een 10-tal mede stotteraars les krijgen van een ‘oud’ stotteraar.

Dit zou mij ook gaan lukken!

Dit heb ik zo’n 6 maanden volgehouden.

Met goed resultaat!

Het vervolg was een intensieve 10 daagse cursus, ook in groepsverband.

Dit heeft mijn leven gigantisch veranderd.

Had ik dit maar eerder geweten!

In groepsverband uitdagingen aan gaan die ik nooit eerder had gedurfd, er ging een wereld open!

Na al deze jaren ben ik nog steeds geen vloeiende prater, maar het geeft me geen belemmering meer.

Ik praat met wie en wanneer ik wil.

Er zijn vele mensen die niet weten/merken dat ik nog wel eens last heb van stotteren.

Ik ben dus blij met dit alles wat ik heb bereikt!

Zou jij baat hebben gehad bij een coach die je niet van het stotteren af kan helpen, maar je wel zou kunnen hebben ondersteunen bij een stukje acceptatie problematiek en zelfvertrouwen?

Een van de problemen bij stotteren is de onzekerheid die erbij komt kijken.

Dit ontwikkel je in de loop der jaren.

Je herkent de momenten dat het mis gaat en dan gaat het dus ook mis.

Hier zou je echt een expert voor nodig hebben.

Stotteren is zowel psychisch als lichamelijk.

Een van de regels die geleerd worden bij de therapie die ik gevolgd heb is dat er géén twijfel mag zijn om te stotteren. Dan pas begin je met praten.

Ik heb zelf niet het gevoel dat de psychische kant van stotteren voldoende ondersteund word in Nederland.

Het is allemaal nog vrij onbekend.

Dit zou dus veel beter kunnen en een coach zou daar wellicht een bijdrage aan kunnen leveren!

Je ben inmiddels zelf vader van twee kinderen, hebben je kinderen problemen met vloeiend spreken?

Toen mijn kinderen destijds hebben leren praten was ik bang dat ze ook gingen stotteren. Gelukkig is dit voor beide kinderen niet het geval! Ik denk dat mijn kinderen nooit hebben gehoord dat ik stotter.

Bij hun heb ik bijvoorbeeld dus nooit een twijfel . Vloeiend praten met mijn kinderen lukt dus altijd!

Wat zou jij mensen adviseren die te maken krijgen met iemand die stottert, wat zijn de do’s en dont’s?

Ik denk dat dit per persoon afhankelijk is. Zelf zou ik recht toe recht aan de vraag stellen wat de persoon het prettigst vind. Vaak geeft dit al een stukje begrip en is de druk minder zodat een gesprek beter verloopt!

Rest mij je ontzettend te bedanken voor je openheid en het delen van je verhaal, super dat je hieraan mee hebt willen helpen!

Eigen bedrijf

Tue, 11 Oct 2022 10:56:22 GMT

De dag van het eigen bedrijf

Vandaag doe ik mezelf een bloementje cadeau.

Waarom?

Gewoon omdat ik mezelf een bloementje gun en omdat ik trots ben dat ik mijn eigen zaak heb, mijn eigen praktijk Groeispriet-coaching.

Vandaag is namelijk de dag van de eigen zaak.

Voor mij was de keuze, na een burn- out, snel gemaakt.

Terugkeren naar mijn vorige baan was geen optie meer voor mij, het was niet meer passend.

Ik heb toen het besluit genomen om de sprong in het diepe te wagen, een stap te gaan nemen waarover ik al lang droomde mijn eigen praktijk beginnen.

Ik heb daar geen enkel moment spijt van gehad!

Ik heb de vrijheid om te werken zoals ik graag wil werken, kan daarbij volledig mezelf zijn en draag de volledige verantwoordelijkheid voor mijn bedrijf en de ondersteuning en begeleiding die ik klanten kan bieden.

Ik werk thuis, kan mijn werk goed combineren met mijn privé- leven en heb nog tijd over om moeder te zijn en zelf mijn kind op te vangen na school!

Heerlijk is dat!

Maar……een eigen zaak is ook kei hard werken, is onzekerheid wat betreft inkomsten, is niet alleen coach zijn maar ook manager, boekhouder, website beheerder, marketeer, projectmanager, administratief medewerker, het is al met al een hele brede functie die veel uitdagingen met zich meebrengt, en laat me daar nu net van houden!

Vandaag is de dag voor het Midden en Klein bedrijf, een schouderklopje voor iedereen met een eigen zaak, groot of klein dus….

Een bloementje voor mezelf, kopje koffie en een stukje cake omdat ik trots ben en blijf op mijn praktijk :

Groeispriet-coaching!

Dyslexie

Thu, 06 Oct 2022 08:09:51 GMT

Dyslexie

De week van 1 tot en met 8 oktober is de dyslexieweek met op 6 oktober de dag van de dyslexie!

Super dat we hier vandaag eens even bij stil staan want alhoewel iedereen weleens heeft gehoord van dyslexie weten veel mensen niet wat het is en wat voor invloed het heeft op kinderen.

Laat ik nu eens even heel kort door de bocht een samenvatting geven over Dyslexie:

Dyslexie (uit het Grieks δυς- dys- ("beperkt") en λέξις lexis ("woord") dus beperkt woord, even vrij vertaald:

Beperkt lezen.

Uit onderzoeken blijkt dat Dyslexie geen leerstoornis is, vaker noemt men het een fonologisch tekort.

Kinderen met dyslexie schrijven soms de woorden zoals ze die horen Maar ze kunnen ook fonologische problemen hebben: de klanken (klinkers en medeklinkers) niet goed kunnen onderscheiden.

Kinderen met Dyslexie zijn kinderen die buiten de normen vallen van ons huidige schoolsysteem, ze “lezen en leren” anders dan andere kinderen.

Wat vervelend is voor deze kinderen is dat ze liever “normaal” willen zijn en zich vaak schamen, je ziet ook dat deze kinderen super goed worden in het verbergen van hun uitdaging!

Iedereen is anders en iedereen heeft andere uitdagingen en kwaliteiten, gelukkig!

Kinderen met dyslexie hebben een anders werkend brein met uitdagingen maar zeker ook met kwaliteiten.

Hun brein anders en dat is niet beter of slechter dan jou brein of mijn brein!

Het is wellicht lastig om dit brein te begrijpen en er inzicht in te krijgen maar wat echt niet gaat helpen is tegen kinderen zeggen dat ze “beter op moeten letten en een beetje beter hun best moeten doen”.

Dat doen ze al, ze doen juist extra hun best, ze gaan zelfs hun grenzen over en blijven maar proberen en door gaan en “hun best doen”.

Het kan ook voorkomen dat een kind op een gegeven moment compleet uitschakelt omdat het toch niet lukt en geen zin heeft.

Al deze frustraties kun je verminderen en voorkomen door samen met kinderen op zoek gaan naar hun kwaliteiten en deze inzetten om hun uitdagingen aan te kunnen gaan.

Ja, dat kost tijd en ja, je moet wel op onderzoek want de ene dyslectici is de andere niet maar investeer hierin, dan levert het ook veel op!

Wat ook zou helpen is het inzetten van meerdere manier van lezen!

Lezen is binnen het onderwijs DE manier om informatie over te dragen, maar informatie overdragen kan ook via de oren, dus kijk wat past en zoek naar mogelijkheden om informatie over te dragen en de overgedragen informatie te kunnen verwerken.

Wat daar gaat het uiteindelijk om!

Dat wil overigens niet zeggen dat kinderen met dyslexie niet meer hoeven te leren lezen, ze moeten juist leren lezen, maar ook hierbij geldt, kijk eens verder, bekijk ook eens andere methodieken die passend kunnen zijn en tap niet altijd uit hetzelfde vat, want iedereen is anders!

Kinderen met dyslexie kun je goed uitleggen wat ze “hebben”.

Doet dat ook vooral en maak het zo concreet mogelijk.

Kinderen mogen weten dat hun brein anders werkt dan bij andere en dat ze daardoor kwaliteiten hebben en uitdagingen.

Kinderen kunnen dan nog boos worden, gefrustreerd raken, ze denken vaak dat ze dom zijn, wat niet zo is en ook dat kun je benoemen, hun IQ is namelijk niet lager dan dat van anderen.

Je hoeft niet te doen alsof er niks aan de hand is, je hoeft niet te ontkennen dat het moeilijk is en zwaar maar je kan kinderen wel uitleggen dat ze harder zullen moeten werken maar dat ze daarmee ook resultaat zullen boeken en dat oefening ze sterker zal maken!

Door hun kwaliteiten in te zetten en te benutten vinden ze manieren om ook om te kunnen gaan met hun dyslexie en dat maakt dat dyslexie niet meer de hoofdrol zal spelen in hun leven maar dat er ruimte komt voor andere zaken!

En dan nog even dit:

Ik heb er moeite mee dat alles maar wordt bestempeld als een gave, want dat is het niet, je bent niet beter of slechter dan een ander!

Zie het nou eens als een uitdaging, want dan kun je er mee aan de slag, dan kun je erin investeren en kun je groeien.

Bij de benaming beperking rem je de groei al af.

Dyslexie is een uitdaging die zeker nog mogelijkheden biedt tot groei, tot ontwikkeling want een brein, ook een brein dat anders leert lezen, is en blijft een brein!

Een brein is altijd in beweging en in ontwikkeling, het kan zich aanpassen, vormen, nieuwe routes aanleggen en verbeteren, doe hier je voordeel mee!

Er was eens...

Thu, 07 Jul 2022 07:52:04 GMT

Er was eens...

7 juli dag van het sprookje

Er was eens…..

Een dag in Nederland die in het leven geroepen is door attractiepark de Efteling.

Sinds 1990 bestaat deze dag al en alhoewel er het ene jaar meer aandacht aan geschonken is dat het andere jaar was het oorspronkelijke doel duidelijk:

“Aandacht vragen voor het ( voor) lezen van sprookjes”.

Al hoewel ik zelf kan genieten van een dagje uit in de Efteling en de verwondering van de gezichtjes op de kinderen die er zijn en zo’n dag meemaken, schrijf ik dit niet ter promotie van de Efteling.

Ik hecht echter wel belang aan het oorspronkelijk doel van deze dag:

Het lezen en voorlezen van sprookjes aan kinderen en wil jullie ook uitleggen waarom!

Sprookjes zijn onderverdeeld in cultuursprookjes en volkssprookjes.

Cultuursprookjes zijn over het algemeen de wat recentere sprookjes.

De bekende “oude sprookjes” zijn vaak volkssprookjes, de auteur van die sprookjes is vaak niet bekend.

Sprookjes werden mondeling overgedragen, later zijn schrijvers begonnen met het verzamelen en opschrijven van deze verhalen, ze hebben deze verhalen dus niet allemaal zelf bedacht!

Sprookjes zijn korte verhalen met een thema.

Iedereen kent wel een sprookje en vaak heb je ook een favoriet sprookje!

Dit is logisch want sprookjes spreken tot de verbeelding,.

Ze roepen beelden op en die “beeldwereld” is de wereld waarin kinderen tot de leeftijd van ongeveer 3 jaar leven.

Na het derde jaar, als we talig worden, gaan we ook de wereld steeds meer van buitenaf bekijken.

Sprookjes worden verteld in beeldtaal, ze spreken je gevoel aan, je intuïtie!

Een sprookje beleef je!

Sprookjes zijn tijdloos en niet gebonden aan een bepaalde plaats.

De karakters in sprookjes worden vaak eenvoudig weergegeven; goed of slecht, slim of dom, lief of stout.

Kinderen kunnen hier zelf een beeld bij vormen, kunnen een karakter uit een sprookje zelf verder vorm geven en dat is nu juist waar kinderen goed in zijn, hun fantasie gebruiken!

Doordat sprookjes beeldend vertellen begrijpen kinderen de onderliggende laag, die altijd in een sprookje verborgen zit, omdat ze dit aanvoelen en herkennen, niet omdat het uitgelegd word in het verhaal.

De meningen over het effect van sprookjes voorlezen zijn verdeeld.

De een zegt; Sprookjes kunnen je op latere leeftijd helpen om zelfinzicht te geven door de beelden die sprookjes in het onderbewustzijn prenten.

De ander zegt: Onzin, volwassenen willen altijd alles analyseren, kinderen zijn daar niet mee bezig.

Je moet vooral genieten van het samen lezen van sprookjes met je kind, omdat ze je troost geven en je duidelijk maken dat je de kracht hebt om ook moeilijke situaties te overwinnen.

Ook ik heb een mening over het voorlezen en het samen lezen van sprookjes met je kind.

Samen lezen met je kind moet je, in mijn ogen, altijd doen en je kan er niet vroeg genoeg mee beginnen.

Sprookjes zou ik vanaf een jaar of 6 aanbieden, al hoewel ieder kind anders is, en ik ook niet wil zeggen dat kinderen die jonger zijn geen sprookjes voorgelezen moeten krijgen.

Jij als ouder weet het beste wat past bij je kind.

Sprookjes prikkelen de fantasie en dat is voor mij een belangrijk onderdeel.

Ik merk dat kinderen steeds mee beperkt worden in hun fantasie, ze moeten al veel en alles moet al, op jonge leeftijd , binnen bepaalde vooropgestelde kaders gebeuren.

Er is weinig ruimte voor eigen initiatief en inbreng.

Sprookjes bieden hiervoor volop ruimte.

Kinderen kunnen zich verbeelden een prinses te zijn, een kikker of een elfje!

Heerlijk toch om samen een rollenspel te kunnen spelen!

Verkleedkleren uit een verkleedkist, het omvormen van dagelijkse gebruiksvoorwerpen in huis tot een toverstaf of vliegende bezem, het helpt kinderen hun fantasie in beeld te brengen.

Waarom hecht ik zoveel waarde aan de fantasie van kinderen?

- Creativiteit en fantasie stimuleren het denkvermogen en zorgen ervoor dat kinderen hun denkvermogen

flexibel inzetten.

- Sociaal emotioneel gezien zorgt het stimuleren van de fantasie middels bijvoorbeeld een rollenspel ervoor dat kinderen inzicht krijgen in de gevoelens en gedachten van de ander, ze leren zich spelenderwijs

verplaatsen in de ander.

- Fantasie zorgt voor het verkrijgen van veiligheid en herkenning waardoor angsten kunnen verminderen.

- Door fantasie en rollenspel te combineren kun je kinderen leren omgaan met emoties en gevoelens.

Kinderen kunnen hierdoor gevoelens verwerken, begrijpen en later in de dagelijkse praktijk ook toepassen!

Naast het stimuleren en inzetten van de fantasie van kinderen zou ik graag zien dat er meer voorgelezen en samen gelezen werd met kinderen.

Waarom?

- De eerste reden is simpel: Je maakt op dat moment bewust contact met je kind, geniet van een moment

samen, er ontstaat een verbinding!

- Lezen en voorlezen ontwikkeld en stimuleert de woordenschatontwikkeling van je kind Een kwartiertje

voorlezen per dag zorgt ervoor dat je kind gemiddeld 1000 woorden toe mag voegen aan zijn/haar

woordenschat.

- Voorlezen is leuk en als je het leuk hebt maken je hersenen een stofje aan dat Dopamine heet, dit stofje

heeft als effect dat het de nieuwsgierigheid van kinderen bevordert en daardoor willen kinderen op

onderzoek uit. Helemaal top want door onderzoeken en ontdekken leer je veel!

Doen dus, heerlijk samen sprookjes lezen, plaatjes kijken, ermee aan de slag gaan in rollenspelen, erbij tekenen en knutselen.

Laat die fantasie maar lekker z’n werk doen!

Lees je dit en heb je moeite met voorlezen, weet je niet zo goed hoe je het aan moet pakken?

Zou je wel meer tijd spelend door willen brengen met je kind maar heb je moeite met het bedenken van spelletjes of activiteiten en kun je wel wat tips gebruiken?

Schaam je niet, dat is nergens voor nodig!

Feit is dat wij, als ouders, rationeel benaderen en onze fantasie steeds beperkter is geworden.

Jammer maar gelukkig kunnen ook wij onze fantasie weer prikkelen en stimuleren waardoor we onze kinderen kunnen verrassen met leuke spelactiviteiten.

Hulp nodig?

Neem gerust contact met me op!

Dan lezen en spelen we

nog Lang en gelukkig!

Vriendelijke groet,

Femke van de Kerkhof

Annie MG Schmidt dag

Fri, 20 May 2022 07:35:30 GMT

Jip en Janneke

Annie MG Schmidt

Mijn allereerste leesplezier, Jip en Janneke, voorgelezen door mijn moeder.

Fris gewassen haartjes, pyjama aan en dan..

Samen liggend in mijn bed, tegen mijn moeder aan gekropen, luisteren naar de avonturen van die twee!

Altijd “meelezend” in het boek om ook de plaatjes niet te missen.

Twee eenvoudig, in zwart opgetekende figuren die tot leven kwamen!

Iedere avond voor het slapen gaan 1 verhaaltje, soms, na wat zeuren, werden het er twee.

De verhaaltjes van twee buurkinderen waren herkenbaar, kort en krachtig, bevatten de nodige humor waardoor het voor mij, als kind, een genot was om naar de luisteren en voor mijn moeder allerminst vervelend was om uit voor te lezen.

Later, tijdens mijn onderwijstijd binnen een kleutergroep heb ik de verhaaltjes van Jip en Janneke regelmatig voorgelezen en meer boeken van Annie MG Schmidt verslonden samen met de kleuters in de klas.

Het plezier van een boek lezen, even “verdwijnen” in een verhaal, genieten van het omslaan van de bladzijde, het papier tussen mijn vingers voelen, volkomen tot rust komen, is bij mij dus begonnen met Jip en Janneke en heb ik getracht over te brengen op de kleuters die ik heb mogen ontmoeten.

Lezen is een belangrijk onderdeel van onze ontwikkeling.

Gelukkig is het makkelijk om dit onderdeel te stimuleren en aan te bieden aan je kinderen.

Voorlezen, iedere dag een klein verhaaltje; dat is het begin en daar kun je al mee beginnen wanneer je kind nog een baby is.

Het samen zijn, een moment van rust voor het slapen gaan, kan een vast ritueel worden waar je beide van geniet.

Lezen kun je overal, de hele dag door, je komt overal letters, woorden en de bijbehorende klanken tegen.

Kinderen ontdekken dit op een natuurlijke manier, ze ontdekken de lettervormen en zien deze terug in spelmateriaal maar ook op andere plekken, op manieren die wij, volwassen, niet snel meer oppikken omdat het woordbeeld bij ons al gevormd is en wij alle lettervormen herkennen in de geschreven taal.

Kinderen kijken anders naar de wereld om zich heen en wij zouden daar wel wat vaker in mee mogen bewegen als volwassenen.

Leren lezen is een proces waarbij we kinderen de gelegenheid zouden moeten bieden om de vormen te voelen, zien en herkennen, de lettervormen leren koppelen aan woordbeelden en later de vormen die ze gezien en ontdekt hebben leren koppelen aan klanken.

Ik gun ieder kind het genot wat het lezen van een boek kan bieden.

Ieder kind het geluk om even te kunnen verdwijnen en te kunnen verdwalen in een mooi verhaal.

Er zijn kinderen die moeite hebben met het leren lezen, dit kan verschillende oorzaken hebben.

De ervaring leert dat kinderen die moeite hebben met leren lezen, baat hebben bij het werken met de methodiek Alfa- bedding, een methodiek die aansluit bij de ontwikkeling van kinderen, niet begint met klank maar met de vorm.

Ik heb het voorrecht om met deze methodiek te mogen werken binnen mijn praktijk.

Mocht je als ouder ondersteuning zoeken voor je kind i.v.m. leesproblematiek of meer willen weten over deze methodiek? Neem contact op, dan kunnen we er samen voor zorgen dat ook jou kind, kan gaan genieten van lezen!

Op deze speciale dag, de verjaardag van Annie MG Schmidt lees ik een verhaal voor aan mijn zoon, een verhaal geschreven door haar, herkenbaar, met humor en geniet ik van het samenzijn en het leesplezier dat ik overbreng op mijn zoon!

Doen jullie mee?

Liefs Femke van de Kerkhof

Internationale dag van het gezin

Sun, 15 May 2022 19:20:59 GMT

Internationale dag van het Gezin

15 mei is door de Verenigde Naties uitgeroepen tot de Internationale dag van het gezin, in landen over de hele wereld staan gezinnen hierbij stil en vieren ze deze dag.

In Nederland is het minder bekend en schenken we er minder aandacht aan, vreemd want we hebben toch vroeger allemaal geleerd dat “Het gezin de hoeksteen van de samenleving is”?

Zelf kom ik uit een traditioneel gezin, helemaal jaren 70;

Papa, mama mijn broer en ik!

Papa en mama zijn getrouwd, mijn papa ging iedere dag werken en mijn moeder nam de dagelijkse zorg voor de kinderen en het huishouden op zich.

Als je in die tijd het woord “Gezin” op zou zoeken in het woordenboek dan vond je als omschrijving:

“Ouders met hun kinderen”.

Vanaf 1996 heeft de overheid besloten dit anders te formuleren:

‘Elk leefverband van één of meer volwassenen die verantwoordelijkheid dragen voor de verzorging en opvoeding van één of meer kinderen”

Mijn gezin is al anders dat het gezin waarin ik ben opgegroeid, ik ben samen met mijn partner maar we zijn niet getrouwd, hebben 1 kind, werken allebei en dragen samen de zorg voor ons kind.

Wij zijn een gezin dat heeft moeten ondervinden dat “kinderen krijgen” niet vanzelfsprekend is.

We hebben ons eerste kind verloren en de bijzonder drieling- zwangerschap heeft ons uiteindelijk ouders gemaakt van 1 geweldige zoon!

We kennen tegenwoordig vele vormen in gezinssamenstelling;

Eén- ouder gezinnen, samengestelde gezinnen, getrouwd, samenwonend met of zonder contract, gezinnen met ouders van hetzelfde geslacht, gezinnen waarin meerdere mensen samenleven die geen “familie” zijn van elkaar, waarbinnen vrienden samenleven en zorg dragen voor de kinderen, het kan allemaal!

Geweldig toch dat dit allemaal mogelijk is!

De gezinssamenstelling doet er in mijn ogen niet toe!

Waar het om gaat is de basis, het fundament!

Ieder kind moet opgroeien in een omgeving waarin er liefde is voor elkaar, waarin veiligheid geboden wordt en er een gezonde leefomgeving gecreëerd is waarbinnen het kind voldoende ondersteuning krijgt en voldoende ruimte om zich te kunnen ontplooien en ontwikkelen.

Als ouder, in welke gezinssamenstelling ook, doen we allemaal ons uiterste best om onze kinderen alles te bieden wat ze nodig hebben.

Vanuit onze eigen opvoeding nemen we allemaal wel iets mee.

Ik ook!

Ook al heb ik altijd gedacht dat ik het “anders” zou gaan doen.

Toch hoor ik mijn moeder weleens als ik mijn zoon toespreek!

Soms super irritant maar ook fijn, ik heb een voorbeeld gehad en ik heb de mogelijkheid om bepaalde dingen mee te nemen in de opvoeding van mijn zoon, maar mag ook kiezen om bepaalde zaken niet over te brengen of op een andere manier mee te nemen.

Ook alle belevenissen rondom de uiteindelijke vorm van ons gezin, heeft invloed op de opvoeding van onze zoon.

Wij willen soms te veel bieden en zijn, zeker toen hij nog een baby was, super beschermend geweest.

Opvoeden is een hele onderneming!

Je krijgt geen handleiding geleverd bij dat kleine mensje waar je de rest van je leven de verantwoordelijkheid voor draagt, dat je liefdevol hebt ontvangen binnen je gezin.

Die liefde is de basis, de liefde die je voelt voor je kind, de liefde die er is binnen het gezin.

Fouten maken doen we allemaal! Niemand uitgezonderd!

Zolang het fundament, de basis sterk is, kunnen er best barstjes ontstaan hier en daar, dat is heel normaal, hier ontkom je niet aan. Investeer je in de basis dan zijn de barstjes en deukjes allemaal tekenen van groei en ontwikkeling!

Lukt het even niet?

Zijn er veranderingen binnen je gezin of tegenslagen, lijkt het even allemaal tegen te zitten?

Weet dan dat je het als ouder ook niet allemaal alleen hoeft te doen, dat je hulp en advies mag en kan vragen!

Poeh hey, serieuze kost!

Vergeet vooral ook niet te genieten!

Heb plezier samen, maak samen mooie herinneringen want die nemen je kinderen de rest van hun leven met zich mee!

Maak er samen een mooie dag van vandaag!

Liefs,

Femke van de Kerkhof

Oudergesprekken

Mon, 09 May 2022 09:48:05 GMT

Oudergesprekken....spannend!

De meivakantie is achter de rug en dan begint de laatste lange rit richting de zomervakantie.

Dit betekent ook dat er weer een rapport meer naar huis komt.

Hoe spannend is dat, voor jou als ouder maar zeker ook voor je kind!

Vaak volgt er, naar aanleiding van het rapport een oudergesprek.

Dit om het rapport te bespreken en zo tegen het eind van het jaar, de overstap naar een volgende groep te bespreken.

Als ouder vond ik het altijd spannend, zeker het allereerste gesprek.

Helemaal niet vreemd want een leerkracht, “een kenner”, gaat iets vinden van je kind en je voelt bij voorbaat al je verdedigingsmechanisme in werking treden!

Dat geeft niet, dat is de natuurlijke drang van een ouder!

Vanuit de “Kenner”, de leerkracht zit er ook een stukje spanning bij het voeren van een oudergesprek.

De leerkracht wil de ouders op een correcte manier, een duidelijk beeld geven van de vorderingen en/of de stagnatie in de ontwikkeling van hun kind.

Heel leuk als je een leerling in je klas hebt die alles “volgens het boekje doet” maar ook voor een leerkracht kan het lastig zijn om een gesprek te voeren wanneer een kind zich op een andere manier ontwikkeld.

Vaak gebruiken leerkrachten het rapport van je kind als leidraad voor het voeren van het oudergesprek

Het rapport van je kind, de prestaties die het kind heeft laten zien worden afgezet tegen een “gemiddelde”.

Gemiddelde, ikzelf geloof niet in gemiddelde! Ik heb nog nooit een omschrijving van een “ gemiddeld kind” gevonden en ken ook geen gemiddeld kind.

Het blijft belangrijk om te kijken naar de groei die een individueel kind heeft doorgemaakt ten aanzien van een vorige rapport.

Waar zit dan de groei en waar zie je dat het kind nog hulp/ondersteuning nodig heeft.?

Hoe fijn is het om samen te bespreken waar je kind goed in is maar ook om samen te bespreken wat lastig is en wat extra aandacht nodig heeft.

Niet omdat het kind niet voldoet aan een “gemiddelde” maar om ervoor te zorgen dat je kind kan groeien en ontwikkelen!

Jij als ouder hebt hierin een belangrijke rol.

Jij kent je kind als geen ander en kunt de leerkracht dan ook voorzien van informatie die kan bijdrage aan een andere aanpak, andere kijk, andere benadering waardoor je kind wel tot ontwikkeling en groei komt.

Het is van groot belang dat ouders en leerkrachten samenwerken!

Jullie hebben tenslotte een gezamenlijk doel:

Het kind zich goed laten voelen en zorgen voor optimale groei en ontwikkelingsmogelijkheden

Als ouder mag je aangeven wat je besproken wil hebben.

Vaak vragen leerkrachte om inbreng vanuit ouders maar mocht dit niet gebeuren, pak je moment!

Neem het heft in eigen handen en geef aan wat je wil bespreken!

Denk hierbij aan omstandigheden thuis maar ook aan de kwaliteiten van je kind die benut kunnen worden binnen school.

Neem het niet mee terug naar huis, maar maak het bespreekbaar!

Over je kind gesproken..

Nu wil het geval dat kinderen vaak zelf heel goed weten wat er goed gaat op school en wat minder goed gaat.

Kinderen zijn inventief en kunnen vaak verassend goed oplossingen bedenken voor de problemen waar ze tegenaan lopen.

Vraag voorafgaand aan het oudergesprek wat je zeker niet moet vergeten te bespreken met de leerkracht, waar heeft je kind behoefte aan, wat werkt positief voor je kind en wat werkt belemmerd?

Mocht het oudergesprek nu aandachtspunten opgeleverd hebben, maak dan samen met de leerkracht afspraken.

Leg die afspraken vast zodat het voor iedereen duidelijk is wat er op welke manier aangepakt gaat worden en blijf hierover in contact.

Blijf als ouder betrokken en durf te informeren naar de vorderingen ven je kind.

Je mag hierin het voortouw nemen en hoeft niet te wachten op een bericht vanuit school.

En dan??

Feest vieren natuurlijk!

Alle groei telt, alle ontwikkelingen tellen en je mag ervanuit gaan dat je kind zijn/haar best heeft gedaan en dat mag je samen vieren!

Een oudergesprek moet een mooi moment worden, een moment waarbij het gezamenlijke doel in beeld komt, er vertrouwen is in elkaar en je samen op een positieve manier verder kunt;

Neuzen dezelfde kant op en samen ervoor gaan!